Kinesko hakiranje Rusije otkriva granice njihovog partnerstva

Nedavna otkrića da je kineska cyber-špijunska grupa poznata kao APT31 godinama tiho prodirala u ruske tehnološke firme trebala bi promijeniti način na koji Evropa shvata odnos Kine i Rusije.
Izvještavanje o ovom hakiranju je zapanjujuće. Kineski akteri su navodno dobili dubok pristup ruskom sektoru odbrane, ali Moskva izgleda nije voljna da se javno suoči s Pekingom. Ta tišina govori više o stanju partnerstva nego bilo koje službeno saopštenje.
Godinama su Peking i Moskva njegovali narativ o strateškom usklađivanju „bez ograničenja“. Ali ova slika zamagljuje složeniju stvarnost. Posmatran kroz dužu prizmu teritorijalnih sporova, konkurencije u Centralnoj Aziji i ogorčenosti zbog historijskih „nejednakih ugovora“, odnos manje izgleda kao savez, a više kao privremena konvergencija interesa koja se nalazi na vrhu planine nepovjerenja.
Slučaj hakiranja od strane APT31 se savršeno uklapa u ovaj obrazac. Navodno su kineski akteri održavali dugoročni pristup ruskim kompanijama uključenim u vladine ugovore i integraciju sistema, upravo onima koje su najbliže ruskoj kritičnoj infrastrukturi i odbrambenoj industriji. Peking nije oklijevao da cilja osjetljive sektore, ali Rusija je izbjegavala direktno imenovanje Kine u svom javnom izvještaju. Ovo ilustrira oštru asimetriju u njihovom partnerstvu. Kina je dovoljno samouvjerena da ispita tehnološki ekosistem Moskve, dok je Rusija dovoljno zastrašena da umanji značaj upada umjesto da riskira diplomatski prekid.
Ništa od ovoga ne protivrječi stvarnosti širenja saradnje Kine i Rusije. Peking je povećao izvoz komponenti dvostruke namjene, ključnih za ruske ratne napore, produbio odbrambeno-industrijske veze i proširio zajedničke vojne aktivnosti. Ali vidljiva saradnja ne bi trebala biti pomiješana sa strateškim povjerenjem. Kako raste učešće Kine, raste i njen podsticaj da prati i štiti slabosti Rusije. Upadi APT31 ne signaliziraju pukotinu u odnosu toliko koliko bacaju svjetlo na hijerarhiju unutar njega.
Ovo je direktno važno za pristup Evrope ruskom ratu u Ukrajini. Podrška Pekinga Moskvi se često doživljava kao nepokolebljiva, ali u praksi je vrlo uslovljena. Kina podržava Rusiju u mjeri u kojoj rat odvlači pažnju Zapada, iscrpljuje NATO zalihe i povećava oslanjanje Moskve na kineske industrijske i tehnološke proizvode. Istovremeno, Peking je pazio da izbjegne izazivanje sekundarnih sankcija koje bi mogle oštetiti njegovu vlastitu ekonomiju, a istovremeno je ostao oprezan prema potezima koji bi mogli destabilizirati Evroaziju ili unutrašnju koheziju Rusije. Oba scenarija bi uticala na dugoročne strateške interese Kine, uključujući i ruski Daleki istok.
U tom kontekstu, otkrića APT31 ukazuju na to da Kina prati ruske sposobnosti i slabosti u realnom vremenu. Špijunaža ne funkcionira samo kao prikupljanje obavještajnih podataka, već i kao alat za upravljanje savezom. Kina želi održati Rusiju dovoljno snažnom da izazove Zapad, ali ne toliko snažnom da pobjegne iz orbite Pekinga.
Historijski podaci potvrđuju ovo tumačenje. Ruski stratezi brinu se zbog demografske i ekonomske neravnoteže duž zajedničke granice. Kineski analitičari smatraju ruski odbrambeni sektor i konkurentom i izvorom tehnologije. Centralna Azija ostaje zona konkurencije, a ne međusobnog poštovanja. Ove tenzije su postojale prije rata u Ukrajini i trajat će i nakon njega.
Za Evropu, lekcija je jasna. Osovina Kina-Rusija nije ni besprijekorna ni trajna. To je pragmatično usklađivanje između dvije sile koje teže različitim dugoročnim ciljevima. Kineska podrška Rusiji je kalibrirana, a njena tolerancija na rizik je niža nego što njena retorika sugerira. Što Moskva više slabi, Peking dobija više uticaja - i pažljivije će upravljati tim uticajem.
Evropa ne bi trebala tretirati kinesko-ruski odnos kao neraskidiv blok. Niti bi trebala pretpostavljati da je kineska podrška ruskim ratnim naporima zagarantirana. Umjesto toga, Evropa bi se trebala fokusirati na tačke pritiska koje oblikuju računicu Pekinga: ekonomsku stabilnost, pristup globalnim tržištima, tehnološku sigurnost i rizike koje predstavlja prenapregnuta ili nestabilna Rusija. To su poluge koje su važne.
Ova epizoda hakiranja podsjetnik je da je partnerstvo Kine i Rusije neravnomjerno i da se stalno pregovara. To Evropi daje više prostora za manevriranje nego što često pretpostavlja. Da bi iskoristili taj prostor, evropski lideri moraju identificirati gdje su kineski interesi najranjiviji i gdje se mogu pronaći šavovi u odnosu. Spremnost Kine da podrži Rusiju, a istovremeno je nadgleda i ograničava, naglašava partnerstvo koje je uslovno, asimetrično i manje trajno nego što retorika sugerira. 
Što jasnije evropski lideri razumiju te kritične tačke, to strateški mogu podržati Ukrajinu, izgraditi vlastitu odbranu i otpornost Evrope i oblikovati politiku za svijet kakav jeste – a ne onakvim kakav bi Peking i Moskva željeli da izgleda.